Pigureira de palabras esqueicidas

Este poemario, ganador del Concurso de Poesía “Ría del Eo” na súa segunda edición (2022), é, non obstante, úa obra de forte impronta interior, escrita na terra del mel y os montes de folgueira. Nun diálogo constante col paisaxe bualés, as pezas que compoñen el llibro texen úa rede de carreiros que tamén é interior en conto á súa sentimentalidá, unde as manifestacióis vitales máis diversas, dibuxan un panorama de contrastes: dende el máis fondo afogamento á esperanza lluminosa nel futuro.

Máis alló da riqueza léxica evidente, a honestidá espresiva da poeta vólvese nestas ringuileiras úa ferramenta al servicio da precisión, consiguindo úa voz eonaviega, llimpa, directa, xenuina y cotidiana. Us versos, ás veces afogadizos y ás veces agayosos, que falan del dolor da señardá y da ansiedá dos días, peró tamén da lluita contra el esqueicemento. Poesía da tresparencia, feita cua llingua del llugar y dende a perspectiva d’úa muyer esmolida polla continuidá da súa cultura.